AHS Healing

Begin jaren '80
  Begin jaren '80.

In 1980 werd ik mij bewust van mijn gave, het was een erge roerige begin tijd.
Alles kwam op zij kop te staan.
Er waren vele mensen die mij niet begrepen in die tijd, en dat kon ook niet.
Vrienden zeiden Gerrit ga toch mee een biertje drinken en laat dat paranormale gedoe toch.
Ik moest het zelf ook verwerken, ik had
zoiets van;''Wat gebeurd me toch allemaal''.
Maar wat er ook gebeurde ik bleef mijn roeping trouw daar kon geen mens aan tornen. Mijn vader en moeder die stonden achter mij met enkele andere familie leden, vrienden en clienten, daar ben ik nog steeds erg dankbaar voor. Dit is ongeveer de sfeer waaruit de volgende verhalen voort gekomen zijn;




*************************************************
De roerige begin jaren '80
*************************************************
Losgeslagen paard
Ik werd eens gebeld door een paardenbezitter wonende in een klein dorpje in de Achterhoek.
Hij vroeg mij om te komen bij zijn paard.
Hij vertelde dat zijn paard op hol was geslagen in de wei en dat er geen land met haar te bezeilen was. Het paard scheen vast te hebben gezeten in het prikkeldraad en had zich losgerukt met alle gevolgen van dien. Men wilden de dierenarts er niet bij halen omdat ze toch niet dicht bij hem konden komen(tegenwoordig gaat het met een verdovingspistool). Maar goed, ik stemde toe. Eenmaal bij het paard gearriveerd liep ik rustig naar het hek, en ik leunde voorover en ontspande me. Ik keek schouwde naar het paard en maakte geestelijk contact. Het paard werd langszaam rustig en op een gegeven moment bleef ze stokstijf stilstaan. De eigenaar en ik keken elkaar even aan. Op een gegeven moment klom ik over het hek de wei in. Ik liep naar het paard dat muis stil stond. De eigenaar riep nog; Niet doen want hij staat niemand toe! Ik negeerde zijn advies, ik voelde een enorme kracht, ik twijfelde niet, zo hield ik mijn hand 20 cm boven zijn hoofd en zij zakte letterlijk pardoes door zijn knieen op de grond en bleef volledig uitgeput liggen. Ja, met het paard kwam het weer helemaal goed. Het was wel een hele rel in een klein dorpje, de roddels deden de ronde. Het was een mooie ervaring.

Wat een kracht
Mijn eerste verhaal speelt zich af in het allerbegin 1980. Ik behandelde mensen toen thuis in het huis van mijn ouders. Er kwam op een gegeven moment een vrouw op leeftijd bij me met hoofdpijn. Ik vroeg haar te gaan zitten. Ze vertelde mij dat ze erge last van hoofdpijn had.Ik ging achter haar staan en plaatste mijn beide handen op haar hoofd. Op een gegeven moment gingen mijn handen iets omhoog.
Toen plots de vrouw zei; Wat doe je met mij?
Het lijkt wel of je mijn hoofd omhoog trekt of dat je aan mijn haren zit te trekken, wat een kracht heb jij! Ik kreeg het benauwd en warm tegelijk. Wat was er aan de hand denkt u misschien, nou ze had een haarnetje en ik bleef met mijn ring aan haar haarnetje zitten toen ik mijn handen omhoog haalde.
Ik zweeg in duizend talen.

Buik vol met wind.
Ook in het zelfde jaar 1980 kwam er een man van ongeveer 70 jaar bij me. Hij had een erg dikke buik. Hij had van die bretels om om zijn broek hoog te houden. Deze man vertelde mij dat hij darmklachten had. Zijn buik zat volgens hem vol met wind. Ik nodigde hem uit om op de behandeltafel te gaan liggen, en legde mijn handen op zijn buik. Bijna direkt begon zijn buik te borrelen, zo erg, ik heb dat nooit meer zo erg ervaren. Zijn buik zag ik onder mijn handen slinken. Na ongeveer 20 minuten was de behandeling klaar en vroeg ik hem op te gaan staan. En werkelijk je geloofde je ogen niet maar zijn broek was afgezakt. Hij haalde zijn broek op en zijn riem strakker. Zijn Bretels weer op zijn nieuwe stand en meneer ging opgelucht weer naar huis.

Het ingestraalde ei
Ik bemerkte dat magnetisme een conserverende werking had. Dus bedacht ik laat ik eens een ei behandelen, deze zet ik in de kast en wacht af.
Inderdaad het ei droogde helemaal uit. Het staat nog steeds in mijn vitrinekast in de wachtkamer van mijn praktijk, en wel reukloos.

de juiste mep,
In de eerste jaar van mijn bewustwording van mijn gave had ik nog wel eens de onhebbelijke neiging om de ander te willen overtuigen van mijn gave. Ik twijfelde voor geen centimeter aan mijn gave. Op een of andere manier gunde ik de mens het beste van mijzelf, maar ja daar is niet iedereen van gediend. In dit verhaal was ik 21 jaar net begonnen in het aller begin. Ik kwam in die tijd (1980) een jonge ''nuchtere'' man tegen van mijn eigen leefdtijd. Hij geloofde niet in het paranormale zeker ook niet in mij. Maar hij zei dat op zo'n toon dat ik dat echt niet kon waarderen en liet dat merken. We kwamen in een korte discussie terecht. Op eens had ik er genoeg van en zei zonder na te denken in een reflex; Man, ik geef je een mep aan je ''kop'' en je bent voor altijd van je hoofdpijn genezen. Hij reageerde zo irritant dat ik hem de beloofde mep, (ook weer uit een ''positieve reflex'') ook daadwerkelijk gaf.
En weet je, het gekke was en ik herinner me dat nog zo goed, het voelde perfect, ik ging opgelucht naar huis.
Misschien 20 jaar later kwam ik hem toevallig weer tegen. Hij zei tegen me; Gerrit, ik ben je nooit meer vergeten, ken je mij nog?
Weet je nog dat je mij eens een mep hebt gegeven? en weet je nog waarom?
Ik herkende hem op dat moment niet, maar het verhaal natuurlijk wel dus ik zei; Nee, ik?vertel !!. Nou zei hij; Ik had last van erge hoofdpijn in 1980, jij zei toen; Mag ik je helpen ? Ik geloofde je niet laat staan in het paranormale. Jij zei na ons irritante gesprek; ''Wat geloof je mij niet?'' Met een mep aan je ''kop'' ben je voor de rest van je leven van je hoodpijn verlost!. En inderdaad Gerrit de hoofdpijn is nooit meer terug gekomen!
(Ja, t'is wat met die beginners)

Duivelswerk
In de begin jaren was het niet altijd gemakkelijk, ik werd dat ook vaak beproefd.
Een van de verhalen is deze;
Op een dag viel er een boek in mijn brievenbus. Het boek; IN DE BAN VAN DE RING van drs Ouweneel. Ik vergeet het nooit meer. Naam van de gever stond er niet bij. Het boek ging over mijn genezerswerk en dat dat niet strookte met het gedachtegoed van gerefomeerde leer.
Het zal goed bedoeld zijn maar men noemde het duivelswerk. Ik kon me weerleggen, maar ik kon niet begrijpen dat men niet gewoon bij me kwam om te vragen waaruit ik genas. Achter mijn rug om heet dat. De duivel laat zich ook niet zien dacht ik toen.

De kraai is zoek
Het volgende verhaal gebeurde in 1989 toen belde mij een verdrietige Martin rond 10 a 11 jaar mij op. Hij vroeg met bibberende stem; Ik ben mijn kraai kwijt. Dat is vervelend sprak ik terug. Hoe is dat gekomen dat je kraai weg is vroeg ik het manneke. Martin zei dat hij uit zijn kooi was weggevlogen tijdens het verzorgen. Je raad het al hij vroeg mij of ik zijn kraai kon terug vinden. Hij wilde eigenlijk weten waar zijn kraai was en of het hem goed ging. Ik zei even denken Martin.....ik weet het al, hij heeft een vriendinnetje gevonden, alles is heel goed met hem. Het ijs brak, voor Martin was het nu goed.
15 jaar later sprak ik toevallig zijn moeder.
Ze zei; Ben jij Gerrit Wissink? Ik zei; Ja, hoe zo? Je hebt onze zoon nog eens geholpen met het vinden van zijn kraai. O'ja en de kraai had een vriendinnetje gevonden. Ik herinnerme me dat nog goed. Dat je dat allemaal nog weet? zei de moeder van Martin. Ik vond het zo'n goede oplossing, voor Martin was het toen acceptabel.

Help, mijn hond is zoek
Ik kreeg op een dag telefoon.
Meneer Wissink kunt u mij mijn hond terugbezorgen? Hij is al een paar dagen zoek!
Ik zei ik wil het wel proberen, echter vergeet niet dat een hond niet stil blijft staan als ik heb denk gevonden te hebben. Deze vorm van zoeken is niet de gemakkelijkste. Goed, ik vroeg om een foto van de hond met iets waar hij op gelegen had. Deze kwamen ze mij direkt brengen.
Toen kwam de landkaart erbij te pas.
Ik kwam ergens uit in de bossen van Lochem en had de plek gemarkeerd op de landkaart en daar zou hij dan moeten zijn. Ik had er ook de tijd bij gezegd en ze moesten presies op die tijd op de aangewezen plek staan. Bel me maar als je hem gevonden hebt, zei ik. Twee dagen later belde deze mensen mij op, nee ze hadden de hond niet gevonden en ze waren toch precies op die plek en op de juiste tijd wezen kijken. Aan de telefoon klonk de stem toch wat terleurgesteld. Ik zei hij moet er toch zitten, ga maar een weer kijken weer op dezelfde tijd. En weldra ze belden mijn weer op. Ze hadden de hond gevonden en wel op de exacte plek en de juiste tijd de ik hun had aangereikt. Het grappige was dat de hond er al stond toen ze aan kwamen lopen. Alleen een paar dagen later dan ik had voorzien.

Geen geld mogen vragen.
Eens werd ik gevraagd door de plattelandsvrouwen om een lezing te geven. Tijdens de lezing gaf ik de mensen de mogelijkheid op persoonlijke vragen te stellen, ookwel rondvraag genoemd.
Plots stond er een iets wat oudere dame op die zei; Meneer Wissink u mag voor uw goede gaven geen geld vragen, ik ben ook magnetiseur en ik doe dat ook niet! Nou zei ik dat is erg ongebruikelijk, maar vertel eens waarom niet?
Volgens de bijbel mocht je geen geld vragen voor onze diensten zei ze. Okay en u hoeft ook geen geen huur te betalen en u heeft ook geen praktijk? Nee, zei ze ik ga alleen op huisbezoek. Wie brengt dan het geld dan binnen vroeg ik? Haar man, hij was agrarier, ze hadden melkvee. O.k. zei ik, koeien eten gras en de koeien geven daar melk van. Ja zei ze. En de melk gaat naar de melkfabriek, waar u uw verdiende geld van krijgt! Ja zei ze.
Mevrouw mag ik u wat vragen? Ja hoor!
''Waar is het gras eigenlijk van?
Ze viel stil en ging weer zitten.

Brandwond
Op mijn werk werd ik gebeld door mijn vrouw,
ze had iemand gestuurd naar mijn praktijk.
Een kind had een ernstige brandwond. Ze had gezegd; ''ga er maar naar toe ik bel Gerrit wel dat jullie eraan komen, hij laat jullie vast ertussen. Het kind moest erg huilen en leed veel pijn, ze waren ook al bij de dokter geweest. Ik was op dat moment aan het behandelen, ik kreeg door tijdens de behandeling na het telefoontje, dat ik ook het kind aan het behandelen was met brandwond. Ik vertelde de patient die een afspraak had dat ze even geduld met me moest hebben, omdat de aandacht naar het kind ging.(Ik kende het kind niet wel zijn ouders).Ik keek op de klok en zag dat het laat maar zeggen 15.10 uur. Om 15.30 kwamen ze binnen. Ik zag een verontrustte vader en een moeder met kind. Ik hoorde dat het kind warme tee over zijn arm had gekregen. De ouders zeiden dat hun zoon de gehele tijd gehuild had en plots in de auto stil werd, ja dat heb nu altijd als je naar de dokter moet zei ze. Ik zei ik kan je precies vertellen hoe laat hij stil werd, 10 over drie. Ze keken verbaasd aan dat ik dat wist. Ik behandelde het kind en gingen weer naar huis. Na enige tijd belde de moeder mij op en ze zei; Gerrit onze zoon heeft na jou behandeling geen enkele pijn meer gehad. Sterker nog, er was zelfs geen lidteken te zien.

Nog even dit;
Ik vaak betrokken geweest bij vermissingen van mens en dier. Na ongeveer 1997 heb ik mij er meer van gedistancieerd omwille ik erg druk werd met andere paranormale zaken als groeps-healing en meditatie healing enz.